Page Nav

HIDE

Admin Talk

{fbt_classic_header}

Header AD

//

อ่านยัง:

latest

Ads Place


วิธีเขียนกระทู้ธรรม ธ.ศ.ชั้นโท (สุภาษิตที่ ๖)

<h1>ตัวอย่างการเขียนกระทู้ธรรมชั้นโท</h1>

<h2>อคฺคทายี วรทายี เสฏฺฐทายี จ โย นโร...</h2>

องฺ. ปญฺจก. ๒๒/๕๖.

ที่มาของสุภาษิต
( องฺ. ปญฺจก. ) = อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต

ประเด็นหลักที่ควรต้องอธิบาย
- ของที่เลิศ ของที่ดี ของที่ประเสริฐคืออย่างไร
- เมื่อให้ของที่เลิศแล้วผลเป็นอย่างไร
- ทานที่ให้ควรเป็นอย่างไร

แนะนำหลักธรรมมาประกอบอธิบาย
- ทาน ๒ ประเภท
- อานิสงส์การให้ทาน
- บุญกิริยาวัตถุ ๓ อย่าง
- สังคหวัตถุ ๔
- เรื่องนางปัญจปาปา เป็นต้น
- เรื่องอื่นๆ (ที่เกี่ยวข้อง)

แนะนำสุภาษิตใช้เชื่อม
อคฺคสฺมึ ทานํ ททตํ    อคฺคํ ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ
อคฺคํ อายุ จ วณฺโณ จ    ยโส กิตฺติ สุขํ พลํ.
เมื่อให้ทานในวัตถุอันเลิศ บุญอันเลิศ อายุ วรรณะ
ยศ เกียรติ สุข และกำลังอันเลิศ ก็เจริญ.
ยถา วาริวหา ปูรา    ปริปูเรนฺติ สาครํ
เอวเมว อิโต ทินฺนํ    เปตานํ อุปกปฺปติ.
ห้วงน้ำที่เต็ม ย่อมยังสาครให้เต็มได้ฉันใด
ทานที่ให้แต่โลกนี้ย่อมสำเร็จแก่ผู้ละไปแล้ว ฉันนั้น.
- สุภาษิตอื่นๆ (ไม่บังคับ)

แนวนำมาเขียนอธิบายเนื้อหา

ทาน คือ การให้ การสงเคราะห์ช่วยเหลือแบ่งปันแก่กันและกัน เป็นเรื่องที่ดีงาม เป็นสิ่งที่ควรทำ เป็นการแสดงถึงความเป็นผู้มีน้ำใจมีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ คนที่ให้อะไรก่คนอื่นได้นั้น นับว่าเป็นคนที่น่ายกย่องนับถือ เพราะทำสิ่งที่ทำได้ยาก ต้องมีใจเสียสละจริงๆ จึงจะทำได้

ทาน แบ่งออกเป็น ๒ ประเภท คือ ๑.อามิสทาน การให้วัตถุสิ่งของ เรียกว่า ทานวัตถุ เช่น อาหาร น้ำ เครื่องนุ่งห่ม ยานพาหนะ ดอกไม้ ของหอม สบู ยาสีฟัน ที่นอน ที่อยู่อาศัย ประทีปโคมไฟ เป็นต้น และ ๒. ธรรมทาน การให้ความรู้ ให้ข้อแนะนำในการดำเนินชีวิต เพื่อชักนำบุคคลให้เว้นจากความชั่ว ให้ทำแต่ความดี ประพฤติตนสุจริตยุติธรรม เป็นต้น

ผู้ให้ หมายถึง ผู้บริจาคสิ่งของของตนให้แก่ผู้อื่นด้วยความบริสุทธิ์ใจ

คนที่ควรให้ คือ คนที่มีพระคุณแก่ตน เช่น บิดามารดา คนที่เคยอุปการะตนมา เป็นต้น คนที่มีศีลธรรม เป็นคนดี เป็นคนที่ซื่อสัตย์สุจริต คนที่ยึดมั่นอยู่ในกตัญญูรู้จักบุญคุณคน เป็นต้น

คนที่ไม่ควรให้ คือ คนที่แล้งน้ำใจ คนที่เอารัดเอาเปรียบคนอื่น คนที่ไม่เคยเห็นความดีของใคร คนที่ชอบรับอย่างเดียว แต่ไม่ชอบให้อะไรแก่ใคร คนที่เห็นแก่ตัว เป็นต้น

อานิสงส์ของการให้ทาน เช่น เป็นที่รักของคนหมู่มาก, บุคคลย่อมคบหา, เป็นคนที่มีชื่อเสียง, เข้าสู่สมาคมใดย่อมองอาจไม่เก้อเขิน, หลังจากตายไปย่อมเกิดในสุคติภูมิ

ของที่ดีเลิศ นั้น ๑.ต้องเป็นของที่บริสุทธิ์ คือได้มาด้วยความสุจริตไม่ผิดศีลธรรม ๒.ต้องเป็นของที่ไม่ผ่านการใช้สอย ๓.ต้องเป็นของที่มีประโยชน์เกื้อกูลแก่ผู้รับ คือผู้รับรับไปแล้วสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ ยิ่งมีประโยชน์มากเพียงใด ก็ยิ่งมีอานิสงส์มาก

ของดี หมายถึง ของที่ใช้ประโยชน์ได้ ของที่ไม่เสียหาย

ของประเสริฐ หมายถึง ของที่ให้ด้วยความเต็มใจ ให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ ทั้งก่อนให้ กำลังให้ และหลังจากให้ไปแล้ว

อานิสงส์ของการให้ทานในวัตถุอันเลิศ คือผลบุญเป็นความดีงามต่างๆ เช่น อายุยืน ผิวพรรณผ่องใส สุขภาพแข็งแรง มีลาภมียศ มีความสุขกายสบายใจ เป็นต้น






ไม่มีความคิดเห็น